Moniro’s Newsletter : Life and Literature: Memoir Writing Class

پنجشنبه‌ها با منیرو روانی‌پور - Happy Ending

Moniro Ravanipour — Tue, 02 Jun 2026 16:37:02 GMT

سلام دوستان،

جلسه سوم کلاس داستان نویسی و داستان‌خوانی خدمت شما. در این جلسه ما درباره داستان مارگریت اتوود بحث می‌کنیم. به سوال‌های شما در بخش کامنت‌ها جواب داده خواهد شد.

پنجشنبه‌ها با منیرو روانی‌پور - تپه‌هایی همچون فیل‌های سفید

Moniro Ravanipour — Tue, 26 May 2026 00:31:32 GMT

سلام دوستان،

وقتی کلیک کنید روی صفحه متوجه می‌شوید که در کارگاه ادبی کولی‌ها چه اتفاقی افتاده. بعد از سال‌ها تدریس ادبیات داستانی برای اولین بار کسی را به عنوان همکار و دسیتار در تدریس به شما معرفی می‌کنم. مرثا از بچه‌های گروه گردون بود که بعد به گروه ادبی کولی‌ها آمد و شد کولی گردون…او سال‌هاست با ما کار می‌کند و توانایی این را دارد که گروه کولی‌ها در ا…

چهارمین جلسه خاطره‌نویسی - ۲۰۲۶

Moniro Ravanipour — Mon, 11 May 2026 23:28:30 GMT

دوستان

چهارمین جلسه کلاس خاطرات‌نویسی خدمت شما. بعد از دیدن ویدیو اگر سوالی داشتید توی بخش کامنت‌ها بنویسید. حتما در جلسه پنجم به پرسش شما جواب می‌دهیم.

سومین جلسه خاطره‌نویسی - ۲۰۲۶

Moniro Ravanipour — Tue, 28 Apr 2026 02:39:37 GMT

دوستان

سومین جلسه کلاس خاطرات‌نویسی خدمت شما. بعد از دیدن ویدیو اگر سوالی داشتید توی بخش کامنت‌ها بنویسید. حتما در جلسه چهارم به پرسش شما جواب می‌دهیم.

دومین جلسه خاطره‌نویسی - ۲۰۲۶

Moniro Ravanipour — Mon, 13 Apr 2026 23:32:36 GMT

دوستان

دومین جلسه کلاس خاطرات‌نویسی خدمت شما. بعد از دیدن ویدیو اگر سوالی داشتید توی بخش کامنت‌ها بنویسید. حتما در جلسه سوم به پرسش شما جواب می‌دهیم.

برگی از دفتر خاطرات جنگ ۱۴۰۵

Moniro Ravanipour — Tue, 07 Apr 2026 01:03:47 GMT

زنجیر توی گردنش، پوست سیاه سوخته و موهای سفیدش! از داستان‌های مارکز زده بیرون. روبرویش زنی با اندامی سفت و سخت. اسپانیایی حرف می‌زنند. توی جکوزی هستند و من توی استخر... می‌گویم این دو تا هر دو از داستانی بیرون زده‌اند یا می‌خواهند توی داستانی بروند. به ساعت نگاه می‌کنم. دو ساعتی می‌شود توی استخر هستم. وقت رفتن باز هم نگاه‌شان می‌کنم. کیفم را بر می‌دارم و می‌روم تو بخش زنانه‌ی لاکر روم.

پشت رل توی خیابانم که باز چشمم بینایی‌اش مختل می‌شود. از وقتی این جنگ شروع شده این جورم... ناگهان زیگزاکی می‌بینم، ناگهان جلوی دیدم موج بر می‌دارد. معمولا ده دقیقه‌ای طول می‌کشد. یازدهم ماه پیش رفته‌ام دکتر اما از آن روز به بعد حمله‌ها بیشتر شده. دکتر گفته هفت، هشت هفته‌ی دیگر بیا تا دوباره چک کنم. می‌گوید « خستگی، استرس، کار زیاد و پیری. » می‌گوید « جلوی پیری را بگیر... » می‌گویم « ما مثل برق پیر می‌شویم… جوان‌های ما… »

دیروز ساعت دو جلسه شعرخوانی داشتم، میان شاعران امریکایی. شعر « با ارابه زئوس » را خواندم. خیلی وقت بود دوستانم را ندیده بودم. ساعت سه و نیم جلسه تمام شد. بحث مسلط روی شاعر روسی بود، شاعر و ترانه‌خوان روسی که در ۴۲ سالگی می‌میرد؛ یک سال قبل از انقلاب ایران... نمی‌شناختمش، همین حالا هم اسمش یادم رفته اما او هم مثل من عاشق مایاکوفسکی بوده.

می‌رسم خونه. نباید بپرم و زیادی کامپیوتر را چک کنم، اما به بابک می‌گویم که فردا حتما می‌روم اوژانس. می‌پرسد « چرا؟ » می‌گویم « چشمم. »

امروز رفتم، ساعت هشت. دکتر ماتیس بود همانی که چند سال پیش وقتی چشمم فلش می‌زد مرا معاینه کرد. گفت من هم همین جورم! ماهی ده‌بار حداقل این ماجرا را دارم. کتابی را که آورده‌ام، امضا می‌کنم و به او می‌دهم. مفصل می‌نویسد که چه کنم و من راهی خانه می‌شوم. دیروز و دیشب سعی کرده بودم با دکتر سعید توی گروه خاطرات‌نویسی تماس بگیرم و ماجرا را بگویم ولی نشده بود.

امروز خبرهای بوشهر و قشم و جنوب به کلی حیرانم کرده. فامیل‌های من در سراسر جنوب پراکنده‌اند. قشم زیبا که اسکله‌ی دوحه‌اش را زده‌اند. بوشهر که وجب به وجبش را دارند می‌زنند. تو سرم صدای سنج و دمام است؛ سنج و دمام و بمب و بمب و بمب… برای این همه گرفتاری باید به کی بگویم تنکیو؟ به کی؟ ما خانواده‌ای تازه انقلابی شده، نیستیم. چهل و هفت سال است درگیریم. چه کار باید بکنیم که نشان بدهیم برای ما قاتل خودی و نا خودی نیست. دزد و غارتگر و شیاد خودی ناخودی ندارد. ما که هیچکدام نه انگشت جوهری‌مان را هیچ وقت جلوی دوربین گرفتیم و نه آش نذری دادیم و نه حجاب را کد فرهنگی دانستیم. ما که زندگی‌مان دم در زندان‌ها به سر آمد و روی قایق‌های ماهیگیری با مرغان دریایی زیر نور چراغ نفتی و برق در حال خواندن کتاب. ما که در آیین‌ها در مقابل بلایای طبیعی ایستادیم، حالا در مقابل این بلا چه کنیم؟ چه آیینی به جا آوریم؟ چه آیینی؟

Photo Credit: Nina Gharibzadeh - March 2026

Copies of this work/manuscript/image may not be reproduced without permission from the author. Contact her at moniravanipor@gmail.com for permission to reprint and/or distribute.

اولین جلسه خاطره‌نویسی - ۲۰۲۶

Moniro Ravanipour — Tue, 31 Mar 2026 15:26:49 GMT

دوستان

اولین جلسه کلاس خاطرات‌نویسی خدمت شما. بعد از دیدن ویدیو اگر سوالی داشتید توی بخش کامنت‌ها بنویسید. حتما در جلسه دوم به پرسش شما جواب می‌دهیم.

کنگان-عسلویه

Moniro Ravanipour — Tue, 24 Mar 2026 01:18:44 GMT

از دیروز باز کودکی شده‌ام ساکن جنوب.

عسلویه و کنگان و کودکی من در هم گره خورده‌اند. پدرم که مُرد تو عزاش می‌خووندن: جاده آبادکن کنگون - آن سال‌ها (هفتاد سال پیش) از بوشهر به اطراف راه همواری نبود. بابام بود که با کامیون راه‌ها را برای دیگران صاف کرد. مدت‌ها تنها شوفری بودکه به آن حوالی می‌رفت.

آخرین بار با شاعران بوشهری به اخند رفتم و عسلویه، ۱۳۷۳ بود. همان جا طرح داستان سیریا سیریا را پیدا کردم... سیریا سیریا... هم پای سیا کی می‌آد

یادم می‌آد وقتی مادرم دلش برای بابام تنگ می‌شد؛ پشت پنجره تمام قدی می‌ایستاد و می‌خواند: «صدای دوج می‌آد مانند بلبل/ به پشت دوج نشسته خرمن گل»

خیلی طول نمی‌کشید که صدای ماشین بابام را از ته راسه آبادی می‌شنیدیم. از عسلویه و کنگان می‌آمد. انگاری با کلمات پر سیمرغ را آتش می‌زد.

و امشب خاطره‌ی دوری از کودکی را به یاد می‌آورم:

باید سه چهار ساله باشم. جلوی ماشین بابام، تو بغل مادرم نشسته‌ام، در تاریکی شب می‌راند تا می‌رسیم به جایی. شیشه را پایین می‌کشد و می‌گوید: این جا پر از یاغی‌ه... ‌من آب دهانم را قورت می‌دهم و با هیجان می‌پرسم بابا تفنگ هم دارند؟... می‌گه برنو...

توی ذهن من ناگهان مردان تفنگ به دوش از پشت این نخل به پشت آن نخل یا کنار می‌روند و در تاریکی شب با سوت بهم علامت می‌دهند... هیجان من به مادر منتقل می‌شود در آغوشش مرا می‌فشارد و می‌گوید: یه قصه دیگه نداری تعریف کنی مرد؟

و باز خاطره دیگری از مادر که پشت پنجره تمام قدی می‌ایستاد. برادرم را که تازه به دنیا آمده بود تو بغل می‌گرفت و با ماه حرف می‌زد:

ماه تی تی… بابای ممی ندیدی؟

فردا تا غروب سر و صدای ماشین بابام از انتهای راسه آبادی می‌آمد. انگاری ماه به حرف مادرم جاده به جاده گشته بود و خبر را به پدرم رسانده بود.

سال‌های کودکی سال دیدن عاشقانه‌های پدر و مادر بود.

سپاسگزار خانواده‌ای هستم که عشق را در کودکی برایم معنا کرد.

شعر و شاهنامه را با صدای بابام اولین بار شنیدم.

و اولین بار پدرم بود که به من از قادسیه و فرش بهارستان و غارت آن فرش و سلمان فارسی گفت.

حالا در جاده‌های عسلویه... مردم آواره‌اند. حالا عسلویه برای خودش شهری ست و مردمی که به خاطر بمباران دیروز شهر را تخلیه می‌کنند. آن وقت‌ها عسلویه و کنگان یک بخش بود یک روستای بزرگ.

photo taken: 2019

نگاه پدرم روی جاده‌ها سر می‌خورد.

آه می‌کشد

و سر تکان می‌دهد

به یاد پدرم، به یاد روزهای خوب زندگی، به امید زندگی.

Copies of this work/manuscript/image may not be reproduced without permission from the author. Contact her at moniravanipor@gmail.com for permission to reprint and/or distribute.

خاطره دهه ۶۰

Moniro Ravanipour — Tue, 10 Mar 2026 02:31:11 GMT

۷ اسفند ماه ۱۳۶۲ یکشنبه

یک نفر دیشب مُرد و هنوز نان گندم خوب است؟!

جنگ، کشته، سیل در زاهدان و یخبندان رودخانه در سیستان و بلوچستان و گله‌ی گوسفندها که نابود شدند؛ اعدام ده نفر نظامی، احتمال حمله‌ی امریکا به ایران، بیکاری و بی‌خانگی، در به دری و نبودن جایی برای نوشتن، نگران برادر و مادر بودن و... هنوز نان گندم خوب است و کار در شیرینی‌پزی و فکر و اندیشه در…

ما در معادلات جهانی مصالح هستیم

Moniro Ravanipour — Sat, 17 Jan 2026 02:43:09 GMT

مطلبی که سه روز پیش نوشته‌ام انگاری صدسال ازش گذشته. اول این اعتراضات بخشی از مصاحبه‌ای را که بعد از جنبش زن زندگی آزادی با تلویزیون اینترنشنال داشتم منتشر کردم. گفتم احساس می‌کنم برنامه‌ای در کار است که گندمزار را از گندم تهی کنند... گفتم باید مراقب جان خودتان باشید، بخصوص جوان‌ها.

امروز فاتحه ملک خوانده شد. در این جریان ج ا هیچ چیز را از دست نداد. حتی به قول دوستی یک خراش هم برنداشت و مردم صاف زمین شدند. فکر می‌کنم برنامه اصلی سیستم برهوت‌سازی ست. سیستم خنگ‌سازی، سیستم حذف آدم‌هایی که شروع می‌کنند به فکر و جایگزین آنها با کسانی که در خود فرو می‌روند و خودکشی می‌کنند و یا یه جوری تن به سازش می‌دهند.
واقعیت این است که الان هرچی می‌نویسم دیگر به درد خودم هم نمی‌خورد.

داستان شماره یک

Moniro Ravanipour — Mon, 12 Jan 2026 02:05:02 GMT

این داستان را هدی نوشته. از این به بعد هر از گاهی داستانی که قابل انتشار باشد از گروه کولی‌ها اینجا منتشر می‌شود. دوستان خواننده لطفا نظر خود را بعد از خواندن داستان زیر پست بنویسید.

-منیرو روانی پور

داستان‌خوانی- چرا دریا طوفانی شد

Moniro Ravanipour — Wed, 05 Nov 2025 15:54:38 GMT

سلام دوستان،

ما این بار در دور جدید کلاس داستان‌نویسی دست به کار نکرده زدیم. داستان -چرا دریا طوفانی شد- صادق چوبک را محور قرار دادیم و هر هفته درباره‌اش حرف می‌زنیم. فعلا در جلسه اول فقط سه پارگراف از داستان را توانستیم بررسی کنیم. می‌خواهیم سر از کار نویسنده بزرگی مثل صادق چوبک در آوریم و ازش یاد بگیریم.

این پست رایگان نیست و کسانی که سه سال است در این …

من و بکتاش

Moniro Ravanipour — Wed, 24 Sep 2025 02:31:32 GMT

امروز بیست و هفتم اکتبر ۲۰۱۵ بود. نگاه کردم به سایت آمازون و آوازخوان دوره گرد را دیدم که برای خودش می‌خواند.

رفتم به گذشته‌ای نه چندان دور، به دو سال پیش که نظرخواهی کردم درباره اسم کتاب و دوستی گفت که این شعرها تا افغانستان هم نمی‌رسد. مسخره می‌کرد. من اون روز هیچ نگفتم. اما امروز همان شعرها یا ناشعرها چاپ شده و جاری شده و با انرژی عاشقانه‌ای که با خودش دارد در جهان جاری شده...

اولین بار چهارده سالم بود که شعر نوشتم. بعد پریدم تو صحنه تئاتر بوشهر و بعد، سال‌ها بعد در شصت سالگی دوباره رفتم سراغ شعر. انگاری نمی‌توانم چیزی را نیمه‌تمام بذارم.

جلسه کانون نویسندگان در خانه من

Moniro Ravanipour — Tue, 16 Sep 2025 01:39:06 GMT

۳ دی‌ماه ۱۳۷۳

این نشست در خانه من که در خیابان فاطمی بود برگزار شد. چون نمی‌گذاشتند ضبط کنم تندتند شروع به یادداشت کردم… برخی از جمله‌ها همان‌طور که می‌بینید کامل نیست، اما حالا هم سال‌ها از آن جلسه گذشته و من چیزی یادم نیست... بقیه دفترچه‌ها هم یه گوشه‌ای تو اون مملکت دارد خاک می‌خورد.

کانون! بحث بر سر نامه ریاست جمهوری

درگیری گردون و معروفی

هیچ‌کس ضبط نم…

مصاحبه چاپ نشده با ژانت لازاریان

Moniro Ravanipour — Tue, 09 Sep 2025 16:21:02 GMT

خوب خسته نباشی و خوش آمدی، خبرهای خوشی از آن طرف می‌رسید… استقبالی که از تو شد…

عالی بود و شگفت‌انگیز! خیال می‌کنم این هدیه‌ای بود از طرف مردم شریف و فرهنگ‌دوست ایران به من. همه جا رابطه دوستانه‌ای با مردم بوجود آمد…

گزارش اولین سفر ادبی به غرب

Moniro Ravanipour — Tue, 02 Sep 2025 15:03:03 GMT

این بار نه نام خدا بلکه نام او را صدا می‌زنی…

سفر-خاطره-دولت‌آبادی

Moniro Ravanipour — Tue, 26 Aug 2025 15:03:04 GMT

چهارشنبه نیویورک چهارم آبان‌ماه ۷۲

آخرین پروازم در این سفر در آمریکا شیگاگو-نیویورک بود.

بعد می‌ماند ده ساعت از اینجا تا لندن.

فردا می‌روم واشنگتن با قطار و جمعه بعدازظهر برنامه دارم.

فقط تلفنی می‌توانم با بهرام بیضایی حرف بزنم و با امیر نادری.

و دیگر پروانه‌ای ندیدم.

دو روز است که هوا بارانی است و حالا هوا تاریک شده. بعدازظهر است، ساعت شش و چند دقیقه. …

Turning point- نقطه عطف

Moniro Ravanipour — Fri, 22 Aug 2025 02:48:22 GMT

از نظر خاطرات‌نویسی و تاثیری که خاطرات گذشته روی نویسنده داره، گاهی سرریز کردن چاه مستراح هم ارزش داره - این‌ها بهش می‌گن turning point و برای همین به یاد آدم می‌مونه - زندان - شکنجه - توهین - شادی‌های بی‌نظیر و تاثیرگذار و... می‌تونن نقاط عطف باشن برای نویسنده.

حُسن کلاس‌های خاطرات‌نویسی اینه که خودم هم می‌نویسم و کلی خاطره یادم می‌آد.

در یکی از سفرها بعد از خواندن و فک زدن از آزادی و سنت‌های نادرست و شکستن تابوها و ... خانمی که بسیار شیک بود و توی بدنش یه گرم گوشت اضافی نداشت، جلو آمد و گفت:

«نمی‌دونین چقدر ذکر خیر شما تو خونه ما هست.»

تشکر کردم و خوشحال شدم که تو خونه خانمی به این شیکی از من حرف می‌زنند.

هنوز تو همین فکر بودم که گفت:

«می‌شه من خصوصی با شما حرف بزنم.»

آخرای جلسه بود و من از نفس افتاده بودم و سالن باید خالی می‌شد.

با فاصله‌ای از دیگران که منتظر نوبت بودن برای حرف زدن، روبروم ایستاد و گفت:

همه این حرفایی که شما گفتین درست. ما خیلی باید رو فرهنگمون کار کنیم. اما همین جور که شما حرف می‌زدین من به سر تا پای شما نگاه می‌کردم. با این همه پولی که درمی‌آرین (وردیه ده دلار بود) و کتابی که می‌فروشین چرا نمی‌رین این شکم صاحب مرده و اون غبغب را درست کنین؟ من دکتر سراغ دارم که سرتاپاش سی هزاردلار می‌گیره و شما رو خلاص می‌کنه از این خیکی که با خودتون می‌کشین و این چربی‌هایی که زیر گلوتون جمع کردین … می‌دونین مرد، مرده. حتی اگر پسر جهان پهلوان باشه - بیچاره اونم دل داره. هر مردی دلش می‌خواد تو رختخواب...

دیدم داره بد جایی می‌ره.

گفتم: «خیلی از حسن نظر شما ممنون، اما کاش ده سال زودتر شما به تورم می‌خوردین.»

گفت: «هنوز دیر نشده ... هنوزم می‌تونین.»

گفتم: «نه، نمیشه، من ده ساله طلاق گرفتم.»

یه دفه بی‌حرکت مثل مجسمه ایستاد، بعد ناگهان به خودش اومد، نفس عمیق و بلندی کشید و گفت:

«آخ... می‌گفتم دوام نمی‌آره‌ها ... پس چرا هیچکی هیچی نمی‌گه؟ … چه خوب طفلکی ....من نمی‌دونستم ... خب ..یعنی ... مقصودم اینه که ...

حالا این خانم جدیدش چند سالشه؟

گفتم: «بیست و پنج سال از خودش کوچکتره.»

گفت: «حقشه ... حقشه ... بیچاره … خب ... حالا ... شما پ... پولم ازش گرفتین؟»

گفتم: «… بله … دو تا خونه. یکی تو نوادا یکی تو فلورانس.»

یه کمی ساکت شد…

گفت: «این ممکلت به قول شما گوه گرفته، همین جوره دیگه. دادگاه طلاقشون، دادگاه نیست که ... خا

آگوست ۲۰۲۰

Copies of this work/manuscript/image may not be reproduced without permission from the author. Contact her at moniravanipor@gmail.com for permission to reprint and/or distribute.

لحظه دیدار صادق چوبک

Moniro Ravanipour — Tue, 19 Aug 2025 13:02:59 GMT

شقایق آتشی دفتر یا تقویمی برایم فرستاده که سال ۱۹۹۴ پیش مادرش ثریا در آلمان جا گذاشتم.

در یک ماه آینده، من مطالب این تقویم و دفترچه یادداشت را سه‌شنبه‌ها منتشر می‌کنم- این شماره درباره زمانی ست که من قرار بود صادق چوبک را ببینم و او به خاطر من مهمانی داده بود.

کوزه هوراشیو - کوزه کولی‌ها

Moniro Ravanipour — Thu, 20 Mar 2025 18:59:58 GMT

کوزه‌ی ...کولی‌ها ..(کوزه هوراشیو)

دوستان

من بارها در مورد مردم امریکا - نوشته‌ام. نوشته‌ام ملتی که در بیابان آبادی بسازد، صد آفرین دارد ... استکهلم هم که بودم نوشتم ملتی که در یخبندان و دمای صد درجه زیر صفر تمدن ساخته صد آفرین دارد.

اما ...

ملتی که با همه سختی‌ها - حالا خود ساخته یا توسط دیگران - سر پا بماند…

ملتی که رهبرانش به بیراهه بروند و زیر قول خودش…